糖心传媒

饾煆 – 饾煆饾煄.

Saan nga ba nag-umpisa ang pagkabihag ng aking diwa

Nakakadena sa kadiliman, nais lamang ang pag-饾拏饾拲饾拺饾拏饾挃?

Nakaapak ang mga paa sa lawa ng mga luha, dala-dala

Ang tapyas ng pag-asang hindi na ma饾拑饾拏饾拸饾拏饾拏饾拡

Ang 饾拰饾拏饾拲饾拪饾拸饾拏饾挊 na dati鈥檡 kaibigan ay kasabwat na ng kalungkutan

Tatlong boses ang umalingawngaw sa bilangguan

Ang unang boses ay dumating nang gabi鈥檡 madilim:

Ang buong 饾拝饾拏饾拪饾拡饾拝饾拪饾拡 ay tahimik at payapa, maliban sa akin

鈥淭umalima ka na sa iyong tadhana, gaya ng kalyeng nagiging

饾懍饾挃饾拰饾拪饾拸饾拪饾挄饾拏 upang umagpang sa gusaling pumapaligid dito.鈥�

Ipina饾拡饾挅饾拸饾拪饾挄饾拏 ng pangalawang boses ang mga araw na nagdaan na,

Ang mga araw na kasiyahan ang namayani minsan

鈥淢ananatiling hiling ang 饾拤饾挅饾拵饾拏饾拲饾拪饾拸饾拡 mo sa nakalipas:

Kahit ipagdikit muli ang mga piraso, hindi na maibabalik sa dati.鈥�

饾懓饾挄饾拪饾拸饾拏饾挀饾拏饾拰 ng huling boses ang pinakamalalim na galos,

Ang kinabukasang sinunggab ng pag-aalinlangan at pangamba

鈥淢ga labi na lamang ang natira sa 饾拲饾挅饾拸饾拪饾拸饾拡饾拸饾拪饾拸饾拡 mo鈥搉akapiit sa

Walang katapusang gabi at ni hindi alam kung siya鈥檡 makalalaya.鈥�

Nagtamo lamang ng bagong peklat sa 饾拵饾拏饾挃饾拏饾拲饾拪饾拵饾挅饾拹饾挄 na daan;

Kaya bang ipaglaban ang pangarap na inaasam, puspos man ng pighati?

饾煆饾煆 – 饾煇饾煄.

Pananabik sa mga 饾拸饾拏饾挄饾拏饾挄饾拏饾拸饾拡饾拪饾拸饾拡 alaala, pagnanais na durugin ang

Kadena, mga kamay na nangangatog sa pagkabalisa;

Dinig ba ang aking maingay na 饾拸饾拡饾挅饾挌饾拸饾拡饾拹饾挌? Dama ba ang aking pagluluksa?

Ang mga patak ng luhang dala ng walang-tigil na hinagpis

Sa paglipas ng matagal na 饾拹饾挀饾拏饾挃, walang katapusang paghihintay,

Pumatak lamang ang luhang kilala lang ang kadilimang sanhi nito

Wala pang makalalapat sa lubak na iniwan ng panahon at pagkakataon,

Mahulog man mula sa langit ang toniko ng 饾拺饾拏饾拡饾拤饾拪饾拲饾拹饾拵

饾懝饾挅饾拵饾拏饾挀饾拏饾拡饾拏饾挃饾拏 ang malalim at masakit na lungkot sa aking ugat鈥�

Nangangapit lamang ako sa kaunting kaginhawaan

Ngunit nakabakas sa mga tala na kasing 饾挃饾拪饾拝饾拤饾拪 ng kadiliman ang unang silip

Ng liwanag, ang unang ani matapos ang mahabang tagtuyot

Sawi man sa kulungan, ngayo鈥檡 nakatayo na sa harap ng

Isang 饾挄饾拏饾拲饾拏饾拵饾拺饾拏饾挃, kaya ko bang lumukso sa kabilang dako?

Sa kasagsagan ng mga damdamin鈥搕akot, hapis, kabiguan, panglaw鈥�

Sa mga alon, may isang nag-饾挅饾拝饾挌饾拹饾拰

Ang bukal na pinagmulan ng lahat, na siya mismong ugat ng hilahil,

Ngunit daluyan din ng lakas ng loob: ang 饾挊饾拏饾拡饾拏饾挃 na pag-ibig

Isang tulay ang nabuo sa wasak na alaalang malapit sa puso at

Panaghoy para makarating sa kinabukasang sana鈥檡 饾挌饾挅饾拵饾拏饾拑饾拹饾拸饾拡

饾煇饾煆 – 饾煇饾煋.

Pinag-isa at hinilom ng walang pasubaling pag-ibig

Ang gutay-gutay kong mga piraso sa kasalukuyan

Patuloy na umaalab ang dalawang sulo ng pag-asa,

Hanggang makalaya ang sugatang ibon at muling makalipad

Nakaraan, kasalukuyan, kinabukasan鈥揳ng tatlong mag-uukit

Ng durungawan sa madilim na silid na kinaroroonan

Sa ngayon, sapat nang makita ang bukang-liwayway

Sa mga bintana at sumulong sa kabila ng mga boses ng pighati

Balang-araw, muli akong makangingiti at makaaalpas sa mga tanikala ko;

At ako鈥檡 isisilang na 饾惁饾悮饾悹饾惁饾惍饾惀饾悽, 饾惁饾悮饾悹饾惄饾悮饾悿饾悮饾悽饾惀饾悮饾惂饾惁饾悮饾惂